Na een korte briefing aan de Sabkade vertrekken drie auto’s met Corpsleden, kleerhangers en een konijn richting de Groningse hoofdstad om Boersema&Boersema te ontvoeren. Meneer de praeses is ons eerste doelwit en na eerst voorzichtig een keer voor zijn huis langs te zijn gereden worden de auto’s geparkeerd. Vol adrenaline sluipen we door de wijk en elke langsfietsende twintger wordt argwanend nagekeken (‘als ie nu gaat bellen trekken we hem van zijn fiets!’). Nadat de voordeur toch een te grote hindernis blijkt voor de meegebrachte kleerhanger verplaatst het gezelschap zich naar de achterkant van het huis. Het onverbiddelijk ogende stalen hek blijkt gewoon open en ook de muur met scherpe ijzeren spiesen houd de amici niet lang buiten. Na enige onduidelijkheid wordt besloten om twee mensen in te laten breken terwijl de rest aan de voorzijde van het huis wacht tot de deur van binnenuit voor ze geopend wordt. De spanning stijgt als amice Balder de woning binnengedrongen blijkt te zijn en klaar voor actie staat de rest van de groep te springen om zich bij hem te voegen, maar tot onze grote frustratie zit de deur op slot.
Ondertussen knabbelt konijn Klaasje onverstoorbaar op een blaadje.

De opties lijken beperkt, amice Balder zit opgesloten in het huis, amice Tamminga schijnt ergens door onbewoonde huizen te dwalen nadat het zware stalen hek per ongeluk tóch in het slot was gevallen, maar ja, als je zó dichtbij bent wil je ook niet meer opgeven. Onbevreesd speurt Rita’s zoon door het hol van de leeuw en vindt uiteindelijk een sleutelbos op de bar middenin de woonkamer. Als iedereen dan eindelijk binnen is wordt konijntje Klaasje snel door amica Boven bij de beroemde K.S. in het hok gezet, alwaar de oude Schilder meteen al zijn opgekropte seksuele frustraties op ons lieve naïeve konijntje botviert. Inmiddels heeft de rest van de groep de bovenverdieping doorzocht om tot de ontstellende conclusie te komen dat ons doelwit niet thuis is. Terwijl zijn huisgenoten zelfs niet wakker worden van een zaklamp op hun gezicht is meneer de praeses namelijk oververmoeid van een blijkbaar zwaar novitiaat op een bank in een andere kast in slaap gevallen. Gelukkig wordt hij op tijd wakker om amice Huttinga in zijn deuropening aan te treffen. In de veronderstelling met een inbrekende zwerver van doen te hebben stamelt hij nog een ‘hé, rot op..’ maar als er tien FQIers om hem heen staan is hij toch even van de kaart. Op het joviale ‘Hé, Eduard, stap in jongen!’ dat amice ten Brinke hem vanuit de auto toeroept reageert hij dan ook met een mompelend ‘oh..oké..’ en braaf zit hij twee tellen later tussen de amicalen in te bellen naar een paar brakke GSVers.

Na een lange rit komen zijn we terug op de Sabkade -het Corps blijkt om een uur of vijf niet echt bereid om voor één enkele praeses naar soos te komen- waar we moe maar voldaan het bier uit de koelkast halen. Als we vervolgens bij een opkomende zon nog minstens twee uur lang moeten wachten op drie (ja, maar liefst drie) GSVers die chagerijnig komen binnenstappen en vervolgens uit dankbaarheid voor onze geslaagde actie het één en ander uit de Sabkade ontvreemden is dat toch wel een beetje een antireclame voor onze grote zustervereniging.
Maar jongens.. wát een nacht!